W początkach dekady lat 70′ XX wieku, jezuita Alfred Cholewiński dostał szansę studiowania w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie. W Polsce był to czas komunizmu, więc mało kto miał okazję wyjechać za żelazną kurtynę. W Kościele było to kilka lat po zakończeniu Soboru Watykańskiego II, więc szukano sposobów wdrażania jego postanowień.

Właśnie w Rzymie, ks. Alfred Cholewiński SJ, natrafił na parafię Męczenników Kanadyjskich i zetknął się po raz pierwszy z rzeczywistością Drogi Neokatechumenalnej. To przeżycie było tak mocne, że chciał on je zanieść do Polski. Nie wiedząc jeszcze wszystkiego, ale przechodząc przez kilka pierwszych etapów, chciał ukończyć etapy Drogi Neokatechumenalnej, będąc również wiernym swojemu powołaniu.

Jego przeżycia na Drodze Neokatechumenalnej oraz rozterki związane z rozeznawaniem powołania zostały wyrażone w liście do przełożonych, który napisał w 1973 roku. I ten oto długi i szczegółowy list, poprzedzony wstępem Andrzeja Wojnowskiego, a zakończony posłowiem Mariana Maciejewskiego, którzy należeli do I wspólnoty neokatechumenalnej w Lublinie, stanowi treść tej książki.

Warto nadmienić, że ks. Alfred Cholewiński swoimi opowieściami o przeżyciach we wspólnocie do której należał, zainteresował swojego współbrata, ks. Floriana Pełkę SJ. I to dzięki niemu Neokatechumenat zagościł w Polsce. Ale to już zupełnie inna historia. Znajduje się ona w książce „Droga Neokatechumenalna – Początki w Polsce – Wspomnienia”, której autorem jest właśnie wspomniany ks. Pełka SJ.